Əruz elminin nəzəri inkişaf tarixi

Əruz ərəb sözüdür. Əruz elminin nəzəri əsaslarını yaradan məşhur ərəb alimi Xəlil ibn Əhməd (718-790) sayılır. VIII əsrdə yaşamış böyük ərəb alimi Xəlil ibn Əhməd əruz şeir ölçüsünü hicri 150-ci (767) ildə sistemləşdirib elm şəklinə salmışdır. O, əruzun 15 bəhrini müəyyənləşdirmişdir. Azərbaycan şeirində əruz bəhrinin hamısı işlədilməmişdir. Ədəbiyyatımızda ən çox işlənən, həzəc, rəməl, xəfif, səri, munsərih bəhrləridir. Əruzun bu bəhrlərinin adını ifadə edən sözlər onların xüsusiyyətinə uyğun seçilmişdir.

Аruz is Arabian word. Aruz is a system of versification is based on the alternation of long and short syllables. It originated in Arabic poetry and spread to the Persian and Turkish poetry. Aruz theory developed in the 8 th century Arab philologist Khalil ibn Akhmad (718-790). He indentified 15 bahrs of aruz. In Azerbaijani poetry used only such bahrs, as hazag, ramal, hafif, sari, munsarix. The names of the bahrs characterize each of them.

«Аруз» это арабское слово. Аруз квантитативная система стихосложения, основанная на чередовании долгих и кратких слогов, возникшая в арабской поэзии и получившая распространение в персидской и тюркской поэзии. Теорию аруза в VIII веке разработал арабский филолог Халил ибн Ахмад аль Фарахиди аль Басри (718-790). Он определил 15 бахров аруза. Не все из этих 15 бахров были использованы в азербайджанской поэзии. Чаще всего в азербайджанской поэзии использовались такие бахры, как хазадж, рамал, хафифи, сари, мунсарих. Названия этих бахров характеризуют каждый из них.